دوم : هيچ كس نمىتواند از علم و قدرت الهى ، در آسمان‌ها و زمين خودش را كنار كشيده و بگريزد ، چون همه جا و همه چيز حتى اعضاى بدن انسان مأموران او هستند . سوم : از مشكلات و گرفتارىها فرار نمودن راه عاقلانه نيست ، چون موجب بزرگ‌تر شدن آنها در ذهن انسان مىشود ، بلكه بهترين راه آشتى كردن و پذيرفتن آنهاست ، و اين روانشناسى دينى است كه با سفارشات دينى و معنوى خود انسان را چنان تقويت كرده و اعتماد به نفس او را بالا مىبرد تا بتواند در برابر خدائى به اين بزرگى و عظمت و قدرت ، با پرونده سراسر سياه خويش قرار گرفته ، و با پذيرفتن مهربانى و گذشت الهى ، و اعتراف به اشتباهات و گناهان خود راه نجات را دريابد . چهارم : انديشيدن و خوب فكر كردن بهترين وسيله براى رسيدن به حق و خير و صلاح است . حضرت مىگويد : انسانى كه نمىتواند حرارت آفتاب را تحمل نمايد ، چطور مىتواند گرمى آتش جهنم را تحمل كند ! ؟ كسى كه از صداى غرش ابرها و رعد و برق ، هراسان مىگردد چگونه مىتواند صداى خشم خدا را تحمل كند ! ؟ بعد از ملاحظه اين پيامها لازم است با قبول كردن ناتوانى و ضعف و بيچارگى و نيازمندى خويش راه درست را انتخاب نمائيم ، و آن اطاعت از دين ، بوسيله پيروى از پيشوايان معصوم عليهم السلام مىباشد تا هر لحظه به عنايت و رحمت الهى متصل گردد .